Je bent tegenwoordig onder andere wel gewend dat er om een eurootje wordt geschooid. De laatste tijd zie ik steeds meer ‘mensen’ bij de geldautomaat ‘de wacht’ houden. Als ik dat zie dan voel ik me ongerust voor de ouderen onder ons die nog moeten gaan pinnen. Ik ga dan ook gelijk op zoek naar een boa in de omliggende straten, maar die is dan niet te vinden.
Vandaag ging het nog een stapje verder. Terwijl ik stond te wachten op mijn geld uit de geldlade kwam de persoon die al stond te wachten ineens naast mij staan op nog geen halve meter afstand. Ik vroeg hem of hij opzij wilde gaan, wat niet gebeurde. Terwijl ik mijn geld uit de automaat trok vroeg hij brutaal of ik hem 5 euro daarvan wilde geven. Pas na veel verbaal geweld vertrok hij.
Na een half uur kwam toevallig een handhavingswagen voorbij en stopte bijna voor mijn neus. Twee boa’s stapte uit en ik vertelde wat er gebeurde en beschreef de persoon. Ik kreeg toen als antwoord: “Ja, we kennen hem. Die is bij ons bekend.”
Beetje verbaasd liep ik daarna weg in gedachten dat ik, lang geleden in anderhalf jaar tijd dakloos te zijn geweest, nog nooit geschooid had. Ik vroeg altijd aan mensen of ik iets voor ze kon doen in de stille hoop iets van eten of slaapplaats te krijgen.
Maar ja, de tijden veranderen. We zullen er aan moeten wennen.